اجتناب از توئیت ها، وبلاگ ها، گوگل پلاس و به خصوص فیسبوک سهل و ممتنع است و نمیدانم دستاوردهای بعدی این دهکده ی جهانی چیست. به هرحال وبلاگ خواندن و نوشتن برایم عینهو بازگشت به دهه چهل شده، حرفهای توکا و نسوان و دیگران تکراری است، یعنی انگار هیچ چیزی نیست روی صفحات اینترنت که من برای خواندنشان دل دل کنم. شاید هم اوایل فقط "تازگی یاجهل یا بیکاری" باعث دل دل میشد. همین من فسقل هم که زمانی برای نوشتن وقت میگذاشتم گذاشتمش آخرهای لیست و توی فیسبوک شیر میکنم شلنگ تخته هایم را. گاهی به وبلاگ دختر دانشمند سر میزنم و آنهم تهش دقمرگ میشوم. سال 91 با هزار اوج و حضیض پیش بینی نشده اش از راه میرسد و میدانم سالی نیست که من بنویسم. نمیدانم بگذارمش گردن زمان، دغدغه های جایگزین!!، فشردگی بینهایت کارها، یا انتظار چاپ نوشته های قبلی! برایم هم مهم نیست فعلن و از این بابت هیچ حس خاصی هم ندارم. فقط میدانم یکروز در یک جای مناسب همه چیز می نشیند سر جای خودش. و همچنان اینترنت بداند هیچ چیز هیچ وقت نمیتواند بوی کاغذ کتاب، راهروهای موزه، سالنهای کنسرت و گفتگوهای رو در رو را بدهد، هیچ چیز... عیدتون، کار و بارتون، پیوندتون، قدم نورسیده تون، موفقیتهاتون و خلاصه هرچی که خودتون میخواین مبارک باشه و دعا کنید اونچه من میخوام بشه امسال : )*

...